Kıvrım
Kil, yumuşaklığı en zor taklit eden malzemedir. Sert, kırılgan, hareketsiz. Bu seride onu tam tersi bir şeye zorluyorum: düşmekte olan, henüz durulmamış bir kıvrıma.
Hiçbir kumaş kullanmıyorum. Her kıvrım elimin hafızasından çıkıyor, bir nesnenin kopyası değil, doğrudan parmaklarımın bıraktığı iz. Kille çizer gibi çalışıyorum, kağıt yerine üç boyutta.
Beni asıl ilgilendiren ise form değil, ışık. Her kıvrım bir gölge biriktiriyor; tepeler ışığı yakalıyor, derin oluklar onu yutuyor. Çizimde koyu tonları bastırdıkça derinlik nasıl artarsa, burada da gölgeyi çizmiyorum, onu elimle inşa ediyorum.
Fold
Clay is the hardest material to make soft. It is rigid, brittle, still. In this series I push it toward its opposite: a fold caught mid-fall, never quite settling.
I use no fabric. Every fold comes from the memory of my hand not a cast of something, but the direct trace of my fingers. I work as if drawing, only in three dimensions instead of on paper.
What holds me is not the form but the light. Each fold collects a shadow; the ridges catch the light, the deep folds swallow it. The way pressing in darker tones deepens a drawing, here I don’t draw the shadow, I build it.
